Gün geçtikçe Türk kültürünün daha kırıcı ve daha sert bir hal aldığını görmeyenimiz yok herhalde… Geçen hafta bu konu üzerinde çalıştık kilisemizde… Neden bizler Hristiyanlar olarak, birbirimizi teşvik etmek yerine aksine tavırlarımızda kardeşlerimizin teşviklerini kırıyoruz? Motive eden, takdir eden bir inanlı toplum olmak yerine yargılayan, haksız yere eleştiren, dedikodu yapan bir topluluk olmaya başladık? Belki bunun cevabı detaylı bir şekilde incelenebilir ancak şüphesiz cevabın teması günah üzerine yoğunlaşacaktır. Gurur, kıskançlık, mevkii kavgaları, çekememezlik belkide başta sayılması gereken günahlar…

Eleştirilerimiz çoğu zaman haksız, bilinçsiz, araştırılmamış, kırıcı, yapıcı değil yıkıcı oluyor. Bununla beraber  eleştirilerin büyük bir çoğunluğunun kendi hatalarımızda kaynaklanmadığını fakat bizi eleştiren kişilerin fikir farklıklarından kaynaklandığını fark edebiliyoruz. Malesef hepimizin fikirleri aynı değil, işte bunun için kilise içerisinde birbirimizin fikir farklılıklarını tolere etmeyi öğrenmeliyiz. Tabii unutmamak gerekir ki bunlar teolojik olarak kiliseye zarar veren öğretiler içermemelidirler… Şüphesiz Tanrı sözünün hatalı bir şekilde öğretilmesini tolere edemeyiz…

Belkide kendimize 3T kuralı yapabiliriz bugün… İnsanlara köstek olmak yerine onları hizmetlerinde desteklemek şüphesiz Tanrı’yı hoşnut eden bir davranış olacaktır.

Kardeşimi yaptığı hizmette takdir edeceğim
Kardeşimi yaptığı hizmeti için teşvik edeceğim
Kardeşime yaptığı hizmetinden ötürü teşekkür edeceğim